اقتصادتهران: برخی کارشناسان اقتصادی معتقدند از آنجا که درآمدهای حاصل از سود سهام عدالت بسیار اندک است و از طرفی واگذاری این سهام نیز در یک مقطع زمانی و برای قشری خاص رخ میدهد، نمیتواند منبع درآمدی مناسبی برای افراد و خانوارهای مشمول طرح تلقی شود.
سهام عدالت یعنی، فروش بخشی از سهام شرکتهای دولتی معین، به اقشار پایین درآمدی جامعه به منظور تعمیم نسبی عدالت اقتصادی است که اهدافی مانند توزیع متعادل ثروت ملی و گسترش مالکیت در سطح عموم به منظور تأمین عدالت اجتماعی، کاهش اندازه بخش دولتی و افزایش سهم بخش خصوصی و تعاونی در اقتصاد کشور از طریق واگذاری سهام شرکتهای دولتی را دنبال میکند.
سابقه طرح توزیع سهام عدالت در ایران به اوایل دهه ۱۳۷۰ بر می گردد. در سال ۱۳۷۲ در طرحی به نام طرح مالکیت فراگیر که به سفارش اتاق بازرگانی و صنایع و معادن انجام شد موضوع واگذاری سهام شرکتهای دولتی به عموم مردم مطرح شد و در نهایت طرح توزیع سهام عدالت در بهمن ماه سال ۱۳۸۴ در دستور کار دولت قرار گرفت و به این ترتیب، سهام عدالت در اواخر سال ۱۳۸۵ به تعدادی از مشمولان طرح واگذار شد اما پس از گذشت ۱۲ سال از اجرای این طرح در کشور برخی کارشناسان بر این اعتقادند که این طرح تاکنون نتوانسته به اهداف موردنظر خود برسد و ایراداتی بر آن وارد میکنند.
یک کارشناس مسائل اقتصادی در همین خصوص به خبرنگار ایرنا گفت: گرچه این از لحاظ توزیع ثروت در جامعه بین اقشار کم درآمد و با درآمد متوسط (۶ دهک درآمدی) مثبت ارزیابی میشود اما نمیتواند منبع رفاه مناسبی برای افراد و خانوارهای مشمول طرح تلقی شود.
شهناز عسگریان ادامه داد: با توجه به اینکه کسب منابع حاصل از فروش ثروت و دارایی از طرف افراد مشمول طرح سهام عدالت به سالها زمان نیاز دارد و نیز اینکه درآمدهای حاصل از سود سهام اعطایی بسیار اندک است و از طرفی واگذاری این سهام نیز در یک مقطع زمانی و برای قشری خاص رخ میدهد، نمیتواند منبع رفاه مناسبی برای گروه های هدف تلقی شود.
وی تصریح کرد: ضمن اینکه نبود کار کارشناسی در ابتدای شناسایی مشمولان طرح که در اجرای آن مشهود است، میتواند رسیدن به هدف فقرزدایی و کاهش فاصله طبقاتی را با مشکل مواجه کند.